Wśród laureatów ekonomicznego Nobla w latach osiemdziesiątych są ekonomiści z tak różnych szkół, jak James Tobin i George Stigler. Co pokazuje, że trudno mówić o jednej, dominującej i zawsze słusznej teorii. Kim są ekonomiczni nobliści z lat 80?
Lawrence Klein – 1980
Klein był specjalistą w dziedzinie ekonometrii. Napisał kilka podręczników, a nagrodę Nobla dostał za stworzenie modeli ekonometrycznych i ich zastosowanie do analizy fluktuacji polityki gospodarczej. Jest współautorem modelu Kleina-Goldberga.
James Tobin – 1981
Dzisiaj znany jest przede wszystkim jako autor koncepcji podatku od transakcji kapitałowych. Nagrodę Nobla dostał jednak za analizy rynków finansowych i ich relacji z zatrudnieniem, produkcją i cenami. Jest twórcą modelu Tobita.
George Stigler – 1982
Twórca chicagowskiej szkoły ekonomii. Zwolennik lesseferyzmu i liberalizmu gospodarczego. Dziełem jego życia jest teoria regulacji, w myśl której grupy interesów kształtują regulacje w sposób korzystny dla siebie. Nobla dostał za badania rynków oraz efektów i skutków interwencji państwa.
Gerard Debreu – 1983
Wspólnie z innym noblistą Kennethem Arrowem, opracował teorię równowagi ogólnej. Zajmował się głównie ekonomią matematyczną oraz badaniami nad teorią wyboru konsumenta. Nagrodę Nobla otrzymał za wkład w tworzenie nowych metod analizy ekonomicznej.
Richard Stone – 1984
Jego dziełem jest model pozwalający na wyliczanie dochodu narodowego do dziś używany przez instytucje międzynarodowe. Dzięki temu nazywany jest często ojcem międzynarodowej rachunkowości. I właśnie za swój wkład w rozwój tej dziedziny otrzymał nagrodę Nobla.
Franco Modigliani – 1985
Jest twórcą twierdzenia Modiglianiego-Millera, które opisuje finanse przedsiębiorstw. Niektórzy twierdzą, że twierdzenie to wykorzystywane jest jako uzasadnienie użycia dużej dźwigni finansowej. Drugim odkryciem Modiglianiego jest hipoteza cyklu życia.
James M. Buchanan – 1986
Rozpoczął prace nad badaniami, które skupiały się na analizie pozaekonomicznych czynników motywujących polityków zajmujących się polityką gospodarczą. Obecnie związany jest z konserwatywnym Cato Institute.
Robert Solow – 1987
Od jego nazwiska nazywany jest model wzrostu, w którym wielkość produkcji zależna jest od zużywanych czynników produkcji. Jego model zaliczany jest do ekonomii neoklasycznej. Znany jest z licznych powiedzonek, np.: Friedmanowi wszystko kojarzy się z podażą pieniądza. Mnie wszystko kojarzy się z seksem, ale staram się to trzymać z daleka od mojej pracy.
Maurice Allais – 1988
Znany jest jako autor złotej zasady, w myśl której przy stałej liczbie ludności maksimum konsumpcji może zostać osiągnięte przy zerowej stopie procentowej. Jest też twórcą paradoksu Allais, który skonstruował do podważenia teorii oczekiwanej użyteczności. Jego prace nie są szerzej znane, ponieważ w swoim czasie sprzeciwiał się ich tłumaczeniu na angielski.
Trygve Haavelmo – 1989
Ekonometryk, który nagrodę Nobla dostał za wkład w badania nad teorią prawdopodobieństwa. Jest doceniany szczególnie za wyprowadzoną logicznie krytykę wielu koncepcji analizy matematycznej. Jego zasługą jest zwrócenie uwagi na fakt, że na zjawiska ekonomiczne wpływa wiele czynników, a prawa ekonomii nie są ścisłe w każdym momencie.
